Konigsberg is een grote middeleeuwse oude stad in het voormalige oost Pruisen.
Het was één van de grootste culturele en economische centra van oost Europa.
De stad bezat vier grote stations, waarvan we er nu het Hauptbahnhof wat verder gaan beschrijven.
Het behoort tot één van de grote verdiensten van de Konigsberger stadsregering onder leiding van Oberburgermeister Dr Hans Lohmeyer (burgemeester van 1919 tot 1933)
dat men na de eerste wereldoorlog en de afscheiding van het Duitse Rijk geen middel onbenut lieten modernisering en behoud van de economie groei en handel op een hoog peil te brengen.
Een voorbeeld hiervoor is de ontwikkeling en bouw van het Hauptbahnhof.
Het is gebouwd in 1929.
Het Ost en Sud bahnhof konden de nieuwe ontwikkelingen betreffende de groei van de stad niet meer aan.
Het hauptbahnhof loste de voormalige kopstations als doorgangsstation af, waarbij deze stations buiten dienst gesteld werden.
De sporen naar het westen en noorden werden zuid westelijk en westelijk over de nieuw gebouwde Reichsbahnbrucke aan de binnenstad voorbij gevoerd.
Bij het Nordbahnhof werd de rails door een tunnel onder de Hansaplatz doorgevoerd.
Het stationsplein werd verkeerstechnisch optimaal uitgevoerd, een groot tramstation en links en rechts daarvan plaatsen voor taxi's.
Daarbij liepen de tramrails niet parallel met de autoroutes, maar kruiste deze op 2 plaatsen en hier hadden ook de voetgangers een oversteekplaats waardoor de belasting door het
autoverkeer weg viel.
De gebouw bestond uit drie delen, een centrale hal met 2 zijgebouwen.
Opvallend in de gevel in het fraai gevormde station was het grote spits toelopende raampartij, die door middel van 8 travertin pijlers verdeeld werd.
Daar boven bevond zich het door Hermann Bracher uit één blok graniet gevormde kunstwerk (Chronos die galoperende paarden beteugeld).
In het linker gebouw was een restaurant met hoge raampartij en in het rechter gebouw de kantoren.
Door het hoofdgebouw kwam men binnen in een ruime ontvangsthal die een lengte had van 24 meter, 15 meter breed was en bijna 14 meter hoog was.
Van hier uit kwam men in de personentunnel die naar de perrons leiden.
Het is onnodig te vermelden dat dit station genoeg loketten bezat, ruime wachtkamers bezat (toen al voor niet rokers) tevens een verkeersburo, reisburo een boekhandel en twee winkels.
Ook was er een postkantoor in onder gebracht ondanks dat het hoofdpostkantoor 5 minuten van het station lag.
Binnen het gebouw lagen vier binnenpleinen die waren ontwikkeld voor de lichtinval van het station.
In de kelder bevond zich een grote keuken die alle restaurants en wachtkamers voorzag van het nodige.
Tevens bevonden zich hier de toiletgroepen, een dames en herenkapper, de wijnkelder van het restaurant en een kegelbaan.
Inponerend waren de grote overspanningen van de perrons, en heel praktisch de bagagetunnel die onder de personentunnel doorliep waar de bagage door middel van liften naar de perrons
getransporteerd werd.
Op 19 september 1929 vond de feestelijke opening van het nieuwe station plaats en op 21 januari 1945 ging de laatste met vluchtelingen gevulde nachttrein naar Berlijn.
Heugelijk is dat het station in onveranderde toestand de oorlog overleefd heeft en tot nu toe in ongeveer dezelfde staat verkeerd.
De enige verandering is dat alle glasplaten boven de perrons in de daken zijn vervangen door andere materialen en het nu donkerder is.
Klik op de startbutton om alle foto's te bekijken.
