Vliegdekschip Graf Zeppelin

Na 1933 nam de Reichsmarine de eerste voorzichtige stappen om een vliegdekschip te bouwen.
Het ontbreken van een vliegdekschip op de lijst was een duidelijke tekortkoming. De restricties opgelegd door 'Het Verdrag van Versailles' betekende dat een ontwerp van de grond af aan moest gebeuren.
De basis werd gelegd door Ing. Wilhelm Hadeler, een lid van de Kriegsmarine Constructie Afdeling, zijn taak werd bemoeilijkt door de snelle technische ontwikkelingen in militaire luchtvaart in de dertiger jaren en de hoog oplopende discussies omtrent vliegdekschepen ontwerp in het algemeen.
Het ontbreken van ervaren piloten veroorzaakte ook de nodige problemen.
In 1933-34 presenteerde Hadeler zijn eerste ontwerpen van een schip met een waterverplaatsing van 22.000 ton en een snelheid van 35 knopen en ruimte voor 50 vliegtuigen.
Vanwege de Anglo-Duitse Marine Overeenkomst, besloot Duitsland om twee vliegdekschepen te bouwen elk met een waterverplaatsing van 19.250 ton, een totaal van 35% van het Britse vliegdekschip tonnage.

De ontwerpen werden aan de Deutsche Werke (Kiel) AG gegeven, die een speciaal ontwerp-bureau in het leven riepen.
Specificaties van de gevechtscapaciteiten werden opgesteld in samenwerking met de Kriegsmarine Constructie Afdeling, maar assistentie van de Luftwaffe, die weinig enthousiast was over het project en niet in staat waren om duidelijk hun eisen te specificeren of de type vliegtuigen die aan boord moesten komen, was zeker een gebrek.
De algemene mening was dat een vliegdekschip in staat moest zijn zichzelf te beschermen tegen oppervlakte schepen en daarom bepantserd moest worden op dezelfde manier als een zware kruiser.
Deze opvatting was de Kriegsmarine ook toegedaan, latere studies stelden voor dat een vliegdekschip zichzelf ook moest kunnen beschermen tegen nachtaanvallen door torpedobootjagers en zo werden 16 x 150 mm kanonnen in het ontwerp meegenomen.
Na een vruchteloos bezoek door een Duitse officier op de HMS Furious tijdens de 1935 Navy Week, werden enkele nuttige details van een Japans vliegdekschip ontwerp bekeken door een team die gestuurd waren om de Akagi te inspecteren en deze bevestigden dat het werk aan het Duitse schip op de juiste manier werd verricht.

De kiel van schip 'A' werd gelegd op de plaats die vrij was gekomen nadat de slagkruiser Gneisenau te water was gelaten.
In de tussentijd werden modellen van de elektrische liften, die getest konden worden en gesimuleerde schip bewegingen gebouwd.
De Luftwaffe construeerde een werkend model van het vanghaak systeem in Travemünde en voerde 2500 testlandingen uit.
Een schip met zulke grote vertikale afmetingen zou gevoelig zijn voor winddrukken en zodoende werden twee intrekbare Voith-Schneider boegschroeven geïnstalleerd om te helpen manoeuvreren.

Om het gevaar van vliegtuig brandstof branden te minimaliseren werden alle niet-vloeistof-gevulde delen van het brandstofsysteem gevuld met droog gas en alle olie pijpleidingen voorzien van een dubbele wand voorzien van een inert gas onder hoge druk.
Er was een sprinkler brandblussysteem in alle hangars, maar geen schuimblusinstallatie. De hoogte van de schoorsteen werd beperkt door de eis dat het schip in staat moest zijn om onder de Belt brug in de buurt van Frederica door te varen. Latere ontwerp studies toonden aan dat het onmogelijk was om al de nodige masten en antennes intrekbaar te maken en zodoende werd deze eis verworpen.
De origineel ontworpen rechte boeg werd vervangen door een 'clipper' vorm in 1939. Het was de bedoeling dat de Graf Zeppelin werd uitgerust met de Messerschmitt Me 109 T (=Träger, afkorting van Flugzeugträger), een vliegdekschip versie van de standaard Messerschmitt Me 109 jachtvliegtuig en de Junkers Ju 87 E, een marine versie van de Junkers Ju 87 duikbommenwerper.
De oorspronkelijke specificatie vroeg om 8 -10 Me 109's, 13 Ju 87E's en 20 Fieseler Fi 167 vliegtuigen, later veranderd in 12 Bf 109F's en 30 Ju 87E's.
Tijdens het begin van de Tweede Wereldoorlog was het schip voor 85 - 90% klaar, en zou midden 1940 in dienst komen.
Maar de produktie capaciteit werd verlegd naar het U-boot programma, waardoor de bouw werd uitgesteld tot later in het jaar.
Op 13 mei 1942 en ondanks dat vele zaken alweer verouderd waren werd het schip toch naar Kiel gesleept waar nieuwe asymmetrische 'bulges' werden aangebracht om het extra gewicht van alle wijzigingen te compenseren, waardoor de snelheid zou worden teruggebracht tot 33,8 knopen.
Het schip is nooit geheel afgebouwd geweest en dus ook niet ingezet.

Technische specificaties:
Model: Graf Zeppelin .
Taak: Vliegdekschip.
Bemanning: 1760 excl. vliegpersoneel
Prestaties: Max. snelheid: 33,9 knopen
Motor: 16 La Mont stoomketels en 4 geschakelde Brown-Boveri stoomturbines.
Bewapening: 16 x 150 mm/55 C28 (8 x 2), 12 x 105 mm/65 C33 (6 x 2), 22 x 37 mm/83 C33 (11 x 2), 28 x 20 mm C38 (? x 1) en C38M (? X 4), 41 - 43 vliegtuigen
Bepantsering: gordel 3,5 inch, dek 1,5 inch, vliegdek 0,75 inch, geschuttorens 1,25 inch