Dornier DO 17

In 1937 was het snelste jachtvliegtuig, en daarmee één van de snelste militaire toestellen, de Franse Dewoitine-510.
In juli van dat jaar presenteerde Duitsland op de internationale meeting in Zürich een nieuwe tweemotorige bommenwerper.
Het werd een schok voor andere landen. De Dornier Do 17 bleek namelijk sneller te zijn dan de Dewoitine-510.
Het was vier jaar daarvoor geweest dat de Lufthansa specificaties op had gesteld voor een snel postvliegtuig voor maximaal zes passagiers, bedoeld voor het Europese netwerk.
Dornier was hierop ingesprongen met het ontwerp voor een aërodynamisch toestel,de Do 17.
Het geheel metalen vliegtuig zou worden uitgerust met twee BMW VI 6,0 motoren met een vermogen van 660 pk elk.
Door het ontwerp met de zeer slanke romp kreeg het al snel de bijnaam "vliegend potlood".
Het eerste prototype, de Do 17V-1 vloog in de herfst van 1934. Nog voor het einde van dat jaar volgden de V-2 en V-3.
Vooral door de zeer oncomfortabele passagiers accommodatie werd door de Lufthansa afgezien van de aanschaf.
Even leek dit opvallende ontwerp een roemloos einde te sterven totdat een Lufthansa testvlieger, die toevallig ook in dienst was van het Duitse luchtvaartministerie, Flugkapitän Untucht, een stukje met het toestel vloog en wel capaciteiten zag als bommenwerper.

Op basis van de Do 17S en Do 17U werd in de herfst van 1938 de laatste Do 17 versie ontwikkeld en wel de Do 17Z.
De Do 17Z kreeg twee Bramo 323 Fafnir motoren toegewezen.
Het eerste exemplaar werd de Do 17Z-0 welke een bemanning van vier man meevoerde en een defensieve bewapening van drie 7,92 MG 15 mitrailleurs en een offensieve capaciteit van slechts 500 kg bommen (vanwege het hogere gewicht door de cockpit en bewapening).
Door toevoeging van een vierde 7,92 mitrailleur ontstond de eerste productieversie de Do 17Z-1.
De eerste toestellen vonden in het begin van 1939 de weg naar de operationele eenheden.
Korte tijd later werd de Bramo 323P Fafnir motor aangewezen voor de Do 17'en ontstond de Do 17Z-2, welke 1000 kg bommen kon vervoeren door de grotere capaciteit van de motoren.
De Do 17Z-1 en Do 17Z-2 waren de bommenwerpervarianten.

Toen in de zomer van 1940 de productie werd gestaakt waren er in totaal ongeveer 500 Do 17Z-1/Z-2's gebouwd en 22 Do 17Z-3 toestellen.
Begin 1941 werden allen uit de operationele dienst teruggetrokken, alhoewel een aantal nog tot het einde van de oorlog dienst bleven doen als trainers en als sleper voor zweefvliegtuigen.

Technische specificaties:
Model: Dornier Do 17Z-2.
Taak: Bommenwerper.
Bemanning: 4
Prestaties: Max. snelheid: 410 km/u
Motor: BMW Bramo 323P Fafnir motoren met een vermogen van 1000 pk elk.
Bewapening: Zes 7,92 mm MG 15 mitrailleurs en een bommenlast van 1000 kg.